Hoe lang voor de kaars is opgebrand
Voor elke dag die ik met jou door mag brengen nog
Elke minuut
Het vet druipt eraf als een traan uit mijn oog bij de gedachte aan
gedag zeggen
Elke minuut dichterbij
Wat als je twijfelt
Wat als je dat niet (meer) meende, of het nooit gemeend hebt
Wegrent als de kat in de nacht (of wat het dan ook was)
Wat als ik nooit meer voel wat ik toen voelde

Ik maak geen geluid als ik door de gang loop
Ik schuifel, sokken op de vloer, ze maken een ruisend geluid dat niet door de deuren zal gaan
Ik maak geen geluid, ze horen me niet

Ik staar
In de ondergaande zon
Terwijl de trein me duwt, verder en verder van jou
En we hebben niks meer om over te praten
We hebben alles al verteld
Dus maken we ruzie
Om wat we ooit zeiden
Ik had je na een maand al door

Het tikken van de toetsen
Moet de stilte te om me heen
Die jij achterliet
Opvullen

De donzige lakens

aan mijn benen

avondzon als vuur in mijn kamer

je vragen

je directheid

je stem in mijn gedachten

als een aangename, zachte melodie.

De dageraad om de bomen

als een sluier,

sluimert langs mij heen

schermt me af

van de mensen,

alleen ik, alleen.

Ik kan het niet bevatten

dit is de waarheid niet.

Sneeuw
Die maar blijft vallen
Onbegrijpelijke woorden
In het boek dat ik lees
En geen woorden van jou
Want ook geen van mij
Ik probeer te wennen aan een dag zonder jou, denk ik