Eenzaam is… als je zelf stil staat terwijl de wereld om je heen in beweging is, als je het idee hebt dat je achter de wereld aan wil rennen, maar hoe hard je ook rent je komt niet in zijn voetsporen. Eenzaam is ook je onzichtbaar voelen als je over straat loopt, als je het idee hebt dat de mensen dwars door je heen kijken, je omver lopen of niet voor je opzij gaan. Eenzaam is ook je beste vrienden lang niet zien.
Ik voel me ziek. Altijd moe en duf en energieloos. Doelloos. Ik wil dingen doen, maar ik kom m’n bed nauwelijks uit en de gedachte aan de buitenwereld betreden maakt me bang. Ik ben zo kwetsbaar. Ik ben ontdaan van dromen en illusies en hou van de werkelijkheid niks over dan angst en onzekerheid en nachtmerries. Teleurgesteld? Boos? Iets houdt me tegen, iets maalt in m’n hoofd. Zoveel dingen te doen, maar ik kan het niet en ik heb niks.
De stilte voor de storm, het afwachten tot de problemen te erg zijn om op te lossen. Elke keer een andere hindernis, er altijd wel een vinden. Niet durven praten of durven voelen. Niet willen denken. Ritme en regelmaat die ontbreken, maar juist zo belangrijk zijn.