Zie je wel denk ik, als de zoveelste persoon tegen me aan loopt, niet voor me aan de kant gaat, sorry zegt tegen haar vriendin omdat ze schrok van het feit dat ik bleef staan, voor het feit dat ze moest uitwijken voor iets wat ze helemaal niet had gezien. Zie je wel. - Ik kom de klas binnenlopen, iedereen schrikt van mijn gezicht, vraagt wat er met me is. Zie ik er zo slecht uit? Ik dacht dat ik mijn tranen goed weggeveegd had, en de tranen die nog komen moesten goed had weggestopt. Ik dacht dat de wind de zorgen van mijn gezicht had gewaaid. - Het ergste is als de persoon waarbij je je het meest op je gemak voelt zegt dat je hem niet genoeg warmte geeft. Maar ik ben zo koud van binnen. Zo koud ik kan mezelf niet eens warmte bieden, laat staan de wereld om me heen. Kan de liefde niet voelen waar k zo naar verlang. Hoe graag ik deel zou zijn van het vliegtuig, waarvan alleen de lampjes in het donker zichtbaar zijn. Het vliegtuig dat zo laag over mijn flat vliegt, maar hem nooit zal raken. Het vliegtuig dat zal landen, mensen in mijn stad af zal zetten en dan weer opstijgt, hoog, naar de wolken. Die ook niet zichtbaar zijn in het donker. Huilend van verliefdheid deed ik maar ben ik wel verliefd?