ik ben echt verbitterd

Het is iets willen dat ongrijpbaar is
Het is je afwachtendheid
Het is ons verschil

Ken je dat, dat je dichter bij je doelen komt, maar dat er iets in je heel erg dwars zit, alsof je die doelen waar je al zo lang van droomde toch niet wil waarmaken. Liever blijven dromen. Wat als ze tegenvallen uiteindelijk? Als ze minder fijn zijn dan verwacht? Ik maak me zo druk om alles en terwijl me nu ondanks dat het een heel zware week is, zoveel in de schoot wordt geworpen. Maar ik ben te bang ervan te genieten en het met beide handen vast te grijpen. Bang om het weer kwijt te raken, bang om meer pijn te hebben dan ik nu heb. En dat klopt niet eens want de pijn die ik nu voel is ook niet aangenaam en ik wil dat het anders wordt. Maar toch het ik duizend redenen om niet te geloven dat er iets veranderd kan worden zoals het nu is. 
En voor het eerst sinds ik in Amsterdam woon het ik heel erge heimwee naar huis. Het maalt maar door mijn hoofd. Ik wil naar huis huis huis!